Hobart-Melbourne-Canberra

Na zes(!) weken Tasmanië met pijn in ons hart toch maar weer de boot terug naar Melbourne genomen. Daar hebben we leuke levendige straatjes ontdekt met geweldige restaurants en pubs met goeie bands. Dat vooroordeel kunnen we ook weer bevestigen: Melbourne is de meest Europese stad van Australië. We zijn er zelfs naar musea geweest (lekker die airco!), maar na een paar dagen in 36 graden hadden we ’t wel weer gezien en hebben we in ‘t uiterst populaire Wilsons Promontory National Park ons tentje opgezet. Daar hebben we aardig wat buitjes op ons hoofd gekregen. Weer een vooroordeel onbevestigd: het regent hier ook! En het regent hier (in Batemans Bay) nu zelfs zo hard, dat we vannacht in een Motel zijn gebleven omdat de weg afgesloten is wegens ‘Flooding’.

We hebben ook nog Canberra aangedaan en dat lijkt inderdaad op Zoetermeer (nog zo’n vooroordeel). Daar moet je uh.. zeg maar van houden. Ongetwijfeld de stad met het meeste aantal hectare aan park. Het zou nét wat gezelliger moeten zijn. Maar het schijnt dat ‘gezellig’ niet te vertalen in naar het Engels. Ach, misschien maar goed ook.

Hiking

De eerste zweetdruppels komen al bij het begin. Niet alleen van het stijl omhoog lopen, maar ook van het ontwijken van de giftige slangen die we tegenkomen. Voorzichtig lopen dus. Na een paar uur wanneer je je begint af te vragen waar je het allemaal voor doet, komt dan eindelijk de top in zicht. Dus warme kleding aan, vermoeide benen negeren, wind en zon negeren en doorlopen. Een half uurtje later zie je dat het niet de top was die je eerst zag, deze ligt uiteraard nog iets verder én iets hoger. Kortom doorlopen en dan… we zijn er! Het uitzicht is geweldig zover je kijkt zie je geen bewoonde wereld, spieren worden vergeten, het is heerlijk op de top.

Tijd voor de terugweg. Het pad is afgesloten, maar volgens een local hiker is het geen probleem deze route te nemen. We vertrouwen hem. De route gaat van het ene prachtige landschap over in weer een totaal ander landschap. Het is genieten totdat de route toch wel erg begroeid wordt en je van een pad nauwelijks meer kunt spreken, slangen spotten wordt moeilijker. Gaan we nog goed? Kompas erbij, hmm… de richting is goed. Doorlopen maar. Gelukkig zien we na een tijdje overeenkomsten met ons wandelkaartje en zijn we toch in de juiste richting gelopen. We zijn al zes uur onderweg en het wordt nu toch wel tijd voor een voetenbankje met een lekker biertje in de zon. Daar staat een bord: eindpunt nog tweeëneenhalf uur, pfff. Doorlopen. Met pijnlijke voeten en een grote glimlach wordt het voetenbankje en de versnapering gehaald. De nacht in de tent met een temperatuur rond het vriespunt maakte niet meer uit. Dat uitzicht hè.......

Culturele vitamine

Bij gebrek aan culturele vitamine (we missen het filmfestival boehoehoe…) hebben we hier in Hobart maar wat cultuur opgesnoven. Een paar films en gisteren een optreden van stand-up comedian Austen Tayshus, een uitgerangeerd popidool uit de jaren 80 die nu in een achterafzoldertje in Hobart zijn cynische humor over zijn publiek (een paar man, een oude paardekop, een aboriginal zonder tanden en twee ‘Dutch backpackers’, wij dus) heen spuugt.

Erg gelachen, vooral als hij zijn gehoor (inclusief ons) onderhanden nam. Ja ja, ook de Dutchies waren fout in de oorlog en deden lekker mee met de Duitsers. We know. De barman met kort lontje werd aangesproken op zijn rastakapsel (go get some shampoo man, you are 40 years too late with that and back then they only wore their hair like that because they didn’t hád any shampoo!).

Een stelletje (type stoere tattoo bink met klein hartje samen met zijn viswijf) begon zich met de show bemoeien en riepen dat ‘Port Arthur jokes’ echt niet konden omdat die te gevoelig lagen. In 1996 slachtte een gestoorde man namelijk 35 mensen af in Port Arthur niet ver van Hobart. Ja dat is niet leuk natuurlijk. Maar comedy is ook een manier om trauma’s te verwerken. Ondanks herhaaldelijke verzoeken van Tayshus (“Why don’t you leave bold cunt? Oh, I shouldn’t have said bold…”) weigerden ze de zaal te verlaten . Tja, dan moet je ’t zelf maar weten.

Austen Tayshus on utube

Oeps...

Tja, die borden staan er toch niet helemaal voor niets. Smalle gravelweggetjes met drassige bermen én wildlife dat elk moment voor je auto kan springen.

Ps. Alhoewel de kleur en het model wel op ons autootje lijkt, is/was het toch echt iemands anders autootje hoor ;)

Camping is hard!

Aussies love the outside, so do we. But while we are a bit primitive with our tiny tent, the Aussies bring all the luxuries they have at home with them while camping (from satellite discs to special outside toilet tents to barbeques on wheels, some even tow a small car with them) and they are proud of it too. The other day I was passing another one of these monstrous motor homes at the park where we set up our humble tent the night before. I stretched my neck and looked up to see if this thing actually did had a roof. I shouldn’t have done that. Just when I wanted to walk on, the owner of the caravan rushed out fulminating “Hey mate! You where looking at the ‘Van’ now weren’t you? Come on in and I’ll show you around!” and he grabbed me by the arm.

Before I knew it, I was standing in his property he and his wife must have been saving up for all their lives (ending up with their thongs in the shared toilets). The owner explained the Van in full detail to me: “So here you have our dishwasher, there is the build-in computer with broadband internet, third door on the left you’ll find the amenities and look at this: what do you think this is?” Uh… a table? I replied. “Haha! You think it is huh, but look at this…”. He lowered the table a bit and put some cushions on it that he had grabbed out the closet. “You see!” he said with a big grin on his face “It’s a bed now!”.

NO, IT’S A TABLE WITH CUSHIONS ON IT!
(I should have said anyway…)

Happy people have no stories...

... maar happy people hebben nog wel een paar fotootjes! Zoals up&close met de zeeleeuwen in een kelp forest, weer een fabulous beach, of een steile wandeling eindigend op loodrechte kliffen van 250 meter (en dan met Tasmaanse windstoten...) check de fotootjes dan maar ;)

ps. voor degene die het maar vervelend vinden dat ik nog steeds niet aan het werk ben: ik heb zo net met een job recruiter aan de telefoon gehangen, die iets in Adelaide voor me had...

Platypus

Nu schijnt het erg moeilijk te zijn in het wild een Platypus (vogelbekdier) te spotten, echter naast ons cosy B&B in zuidwest Tasmanie was een sloot waar de Platypussen na vijf minuten nieuwsgierig in de lens keken tijdens hun jacht op de bodemdieren. Dat is nou relaxed wildlife spotten... met een koud biertje in je hand!

De volgende dag was echter afzien omdat de top van de berg gehaald moest worden. In dit geval een berg van 1250 meter, dat lijkt niet veel, maar met een ijzige wind en een temperatuur van een graad of vijf (dat is ook Tassie) was het een hele onderneming om de top te halen, maar wat een geweldig uitzicht! Tasmanie is tot nu toe erg mooi, relaxed, bizarre natuur en vooral erg gezellig. Wordt vervolgd....